Interview Buun
gisteravond was daar eindelijk de presentatie van de nieuwe Buun: nummer 11. hoewel ik het artikel over de jaren tachtig vantevoren had gelezen was ik wel benieuwd naar de opmaak en de gekozen foto’s, en natuurlijk de avond zelf. als deel van het programma in Domani was mij gevraagd deel te nemen aan een kort bühnegesprek, samen met Rob Freij en gespreksleider Wolfgang Linneweber, die het ondanks zijn zenuwen voortreffelijk deed en het publiek bij zijn introductie goed los kreeg. hoewel het gesprek qua tijd flink uitliep en Linne af en toe de controle verloor over zijn rol en geponeerde stellingen, verliep het geheel vlot en spontaan. in de goed gevulde zaal werd een aantal keren hard gelachen. altijd mooi.
minder was alleen het wakker worden vanmorgen. dat was lang geleden, zo’n duizeligheid en koppijn. met een paar vrienden dook ik na gedane zaken tot sluitingstijd in een nabijgelegen kroeg. veel teveel wodka.
en het artikel? ach, veel onthullingen staan er niet in, zeker niet voor destijds betrokkenen. de zaken waren min of meer al bekend of bestonden uit sterke vermoedens. hier en daar een bevestiging na zoveel jaar, waarom niet? dan kan het betreffende dossier eindelijk worden gesloten.
het probleem bij zo’n artikel - ook al is het zesentwintig pagina’s lang - is wél dat zich dingen gaan wringen: details, achtergronden, context. als direct betrokkene weet je teveel, heb je de sfeer geproefd, de emotie beleefd, weet je beter hoe het gehele proces zich heeft ontwikkeld en tot ‘iets’ heeft geleid. bij een artikel van een jongere buitenstaander – hoe professioneel en goed bedoeld ook - loop je het risico dat dát wordt verstoord en conclusies té gehaast worden genomen. vooral als het gaat om een periode van tien jaar waarbij zoveel mensen waren betrokken en ook zoveel in is gebeurd. al met al wel een goede les om de controle over mijn eigen geschiedenis eens los te laten, zij schrijft uiteindelijk toch haar eigen verhaal.
niettemin, het is goed die periode voor het eerst op papier te zien, onder de loep. het werd eens tijd. haar plek mag ze van mij hebben.
Meer en gedetailleerdere informatie op www.pand24.com
10.29.09Cultuurpolitiek: de jaren 80 en nu
2009 – Raakvlakken met de jaren 80 te over:
- De anti-kraakwet is net door de Tweede Kamer geloodst. Op heterdaad betrapt worden kost je een jaar cel, en in groepsverband met geweldpleging zelfs bijna drie. Is kraken ineens zo’n groot maatschappelijk probleem geworden, of hebben we hier te maken met een doorgeschoten repressieve overheid?
- Het voormalige VHC in de St. Martinusstraat is gesloopt voor nieuw te bouwen appartementen (zie foto voor ontwerp), na jaren als coffeeshop / smartshop te hebben gefungeerd.
- Er woedt al tijden een discussie over de opvolger van Perron 55 (het oude O.O.C.). Cultuurcluster Made in Venlo – begroot op 20 miljoen – moet in één klap Venlo’s culturele gat dichten. Eenzelfde discussie over locatie en invulling speelde zich twintig jaar geleden af, maar in tegengestelde richting. Na faillissementen van diverse poppodiums in den lande (té hoge kosten) die cultuur moeten brengen van ‘een hoger en professioneel niveau’, en zelfs het terugtrekken van een bestuur van Tivoli te Utrecht in gesprekken met de gemeente, zouden toch enkele alarmbellen moeten gaan rinkelen over gevoerd beleid.
- Welzijnsstichting Wel.kom is na wanbestuur van een zekere ondergang gered door er 1,1 miljoen gemeenschapsgeld in te pompen, buiten de geheim gehouden afkoopregeling voor het afgetreden bestuur en de 3 ton voor een niet-functionerende interim-manager. Diezelfde Welzijnsstichting die in 1989 door de Gemeente Venlo werd doorgedrukt tegen de wil van o.a. het O.O.C. in.
- Bovenop al deze lokaal spelende zaken komt de wereldwijde financiële crisis die door deregulering van de markt met zijn bonuscultuur door financiële instellingen zelf is veroorzaakt. De boosdoeners worden met miljarden gesteund.
Er blijkt ondanks de crisis geld genoeg te zijn. Kan het gekker, vraag ik mij af? Daar waar wij moesten knokken tegen de stroom in voor een beetje eigen cultuur – zonder subsidie – loopt de pot nu over. Sterker nog, die plekken die wij toen hadden veroverd werden met harde hand tegengewerkt en uiteindelijk de nek omgedraaid. Broedplaatsen? Dat waren de grote en kleinere kraakpanden, de open jongerencentra waar we wél ons ei kwijt konden. Restaurantjes, café’s, ateliers, muziekkelders, podiums, drukkerijtjes, eigen beheer labels. Noem het maar allemaal op. De laagdrempeligheid bloeide als nooit tevoren. Cultuurbeleving zoals het ons voor ogen stond.
Tegenwoordig is dat anders, de politiek heeft cultuur ontdekt als vehikel om juist politiek te bedrijven, gedoseerd met een flinke lading subsidie. De ironie is juist dat deze vooral uit de hoek van GroenLinks komt, die haar wortels in de kleinere radicalere partijen van die jaren heeft én de buitenparlementaire beweging. Maar – mag ik wel zeggen – nu met eenzelfde verbeten en hooghartigheid haar cultuurpolitiek doordrijft daar waar voornamelijk het CDA en de VVD het in die jaren 80 bestreden. Kritiek wordt nog steeds genegeerd of nonchalant weggewuifd. Dat wat niet in het ‘heersende’ concept past wordt gewoonweg buiten beschouwing gelaten. Men behoort nog steeds aan ‘geldende normen en waarden’ te voldoen, alsof buiten die van bovenaf gestelde kaders niets van waarde leeft. Wat dat betreft is er fundamenteel niet veel veranderd. Creatieve vrijruimte is nog steeds een taboe.
De laatste twee decennia hebben zich gekenmerkt door een privatiseringsgolf en vrije markt gedachte die tot in elke uithoek van onze samenleving ideologisch is doorgedrukt. Elk aspect moet gericht zijn op ofwel een markt creëren dan wel dienstig zijn aan een al bestaande. Graaicultuur heeft zich niet alleen binnen de zakelijke wereld ontwikkeld. Na jarenlange fusies, overnames en reorganisaties worden publieke voorzieningen voor snelle winst verkocht, er wordt gesjoemeld bij woningcorporaties, en gouden handdrukken volgen na niet-functioneren in zorg, welzijn en onderwijs. Dit is ook aan de hand binnen de sector cultuur. Er wordt vanuit de politiek geprobeerd een cultuurmarkt te creëren van vraag en aanbod door middel van een subsidiecircuit, waarin diezelfde overheid als opdrachtgever fungeert. Concurrentievervalsing, in feite, met een enorme vervlakking tot gevolg.
Zo gauw politiek begint te dicteren wat cultuur is of hoe deze in te vullen, is het einde zoek. Politiek behoort dienstig te zijn aan de samenleving, en niet andersom. Politiek behoort te faciliteren zodat cultuur zich breed en optimaal kan ontplooien, voor een ieder en zonder van bovenaf gestimuleerd gedachtegoed. ‘Broedplaatsen’ verwordt anders tot een leeg begrip, ‘cultuur’ wordt anders éénrichtingsverkeer. Creativiteit is niet kunstmatig te creëren, het is geen blauwdruk die men op elk willekeurig gebied kan toepassen. Dit streven leidt op de lange duur alleen maar tot inhoudloze fiasco’s die een markt bedienen, en niet tot nieuwe inzichten of vernieuwende expressie leidt. Hoe meer men vasthoudt aan deze – al aangetoonde – failliete wijze, hoe meer men de burger van zich afstoot. Politieke bevoorrechting is geen betrokkenheid bij de samenleving stimuleren, deze zal namelijk alleen maar nalaten en morrend individualisme doen toenemen. Of deze tot in de laatste vezel doordrenkte ideologie de leefbaarheid in de samenleving ten goede komt lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. Een blik werpen op wat zich momenteel rondom ons afspeelt, zegt al meer dan genoeg.
Artikel Tivoli stopt gesprekken met gemeente Utrecht
Artikel Kraakverbod slecht voor Design
Artikel faillissement dreigt voor poppodium Het Kasteel
Artikel popodium Nighttown failliet
Artikel poppodium Muzinq failliet
Artikel popodium Watt gaat nu al failliet
Artikel poppodium Watt voor schijntje verkocht
Artikel directie poppodium De Vorstin vervangen
Artikel Tempelvrees
10.20.09Local yearbook
on november the 5th, the newest edition of local cultural yearbook Buun will be presented, which contains an article about – oh my god, i hardly dare say it - the ‘roaring’ eighties. numerous people have been interviewed from both sides that confronted each other back then, or had dealings with in one or another way. mostly young punks and squatters, though, that raged against cops and other authority. it deals with the period 1980-1990 in which so much happened – musically, politically -, that of course it is difficult to get a clear overall view as so many people were involved. what exactly were its developments, its meanings and consequences? not much has been written about it until now. it’s not a big deal either, but the thing is that it always got ignored by the local press and never really got discussed about. the latter in my eyes isn’t a necessity, but one thing leads to another as you know.
last year i decided to donate all of the material i carried around with me for the last two decades to the city archives, but not after having set up a website - www.pand24.com - with a friend of mine, which tries to give the visitor an idea on what went down. no comments, just let the material speak for itself.
as the headline of the newspaper clipping above suggests, will there really be any revelations in the article? hmm, who’s to know? to be continued…
| Posted in General | 2 Comments »
DAMAGE REPORT – for Louis
Saturday, November 19, 2005
Repetitive motion,
mechanisms.
Not being able to
hold back.
The mind and heart,
battling each other.
It seems as if history
was always there.
Just waiting for
the right moment.
And we all do our bit,
we all play our part.
Staged scenes -
performed naturally.
This human pit of
anxiety, surrender,
endurance and hate.
Its tragedy exposed.
The best always get it
the worst,
because they never ever
shut up.
| Posted in English poetry | No Comments »
Out on a limb
yeah, why not? they’re planning on making a film about the murderer of Louis Sévèke, an old fellow activist who got shot in the back on november 15th 2005, and who’s killer got sentenced to life. yes, you read it correctly: a film about the murderer, not Louis. more people smell business in this story, besides dutch celeb author A.F.Th., who already announced writing a novel about ‘the case’, due 2010 or 2011. only referring to it as ‘a case’ made me wanna puke all over him. i wrote an open letter to this schmuck last year, without any response. several newspapers and weeklies denied printing it. the only ‘alternative press’ who published it was a dutch anarchist website, and whose commenters didn’t really get the point. but hey, what else is new?
now, if there’s one man who didn’t understand anything it’s Louis’ assassin; a former activist and squatter himself who committed several bombings and bank robberies, and killed Louis for getting even with the movement which distrusted and eventually expelled him. the ‘anarchist’, as he calls himself, couldn’t have done the State a greater favor; Louis was a prominent oldtimer within the scene and one of a few thorough investigators into the secret service and its dirty laundry.
you know how it works; there’s media to play and a public to prepare before launching the product. the more Louis’ name gets dropped in connection with the book or film, the more the public will associate him with ‘the product’ and not with the actual human being he was and what he stood for. that’s right: the victim - in this case Louis -, gets hijacked and becomes a ‘subject’ to use for commercial and – never forget to mention this in your press releases boys! – for artistic reasons! does that sound cynical to you? you betcha!
no, these are not sincere people at all, although they like to present themselves as such. for them it’s just another project within their oeuvre, for personal fame and artistic glory. if they had any balls they would go out there and ‘create’ and literally ‘live’ their own artistry, instead of sitting behind their safe desks for a suitable topic to come along and to capitalize on. the film will cost about 2 million euros – figure what we could have done with that amount back then Louis!
have you ever seen or read a story about native tribes just minding their own business when all of a sudden ‘civilized’ whites come along wanting to take their picture? they naturally object as they fear their soul will be captured on film, thus losing their independence, power and will. i’m speaking metaphorically here, get it? unscrupulous soulkillers, that’s what they are: modern day media whores. soulkillers don’t care about their subject unless it can serve their day-to-day egotestical need. even if it means that authenticity gets destroyed in the end.
here’s to Louis and what he stood for, and may all soulkillers who distort and manipulate reality for the sake of selling their rotten selves forever burn in hell!
and no, don’t worry. i’m not out to revive old times and i’m not looking back in anger either. i don’t have contacts from back then nor do i intend to pick them up again. just the way how all of this is handled makes me sick inside. in fact, i can say regarding the ‘alternative scene and their press’, that in the last few years – since promoting Indigo Blue and Red Impact – in general i met the same lack of interest and stupidity as in the corporate media. the level of indecency is quite the same. or is that just me and my age?
| Posted in General, Music | 2 Comments »
1980s
as some of you know, a while back i started to write a book that would deal solely with the 1980s – punk and politics. this mainly caused by a book called Grafherrie by old punk Remco Daalder. it’s a nice book to read, but it lacked so much what made the 1980s so special, at least to me. the musical underground is described in lenght, but the political activism all thrived on, is left out. seemingly he wasn’t part of that. two chapters in the book where i was present myself i recall very differently too.
so let’s go, i thought, i’ll write my own story, especially when all hell broke lose after a member of the Green Party had confessed to a burglary back then, stealing secret papers from the government. headlines about the 80s dominated the national press for weeks, that were mostly bogus if you ask me. in the end the man had to resign from parliament. his own fault really, as he tried to smoothen down his own part and even called for others to come clean and reject violence after all these years. speak for yourself, i would say, and let others decide. will ya?
in a couple of months i put down about 160 non-edited book pages – about two-thirds of what i had in mind. it turned out i needed to do a lot of research to keep the chronology intact, as most dates were erased from my memory. as things moved on i also started to read and re-read books that deal with that period: literature, underground press, old and new. there is not much around i have to confess, and certainly not much that deal with both subjects, let alone being written interesting. most literature is crap, branded fiction to give it a legitimate excuse, and then there are a couple of books by people who were near or in the middle of it. i always wonder, though, why people want to present their stories in a more romanticized way as that period is characterized by its bluntness, intensity, radical behavior and social and political commitment. why write fiction? there’s already so much bullshit around.
up till now, there are only two books that i like for different reasons: one is Axie! because it is written very well and there is a lot of background in it, the guy did his homework. shamefully he uses a lot of information from other sources to describe situations where he wasn’t present at all. it seems he wasn’t the most trusted guy either as you can read here. but the book was a revelation in comparison to all the rubbish i read so far. he gets into it more personally, emotionally of which i’m all in favor. another disadvantage, though, is that it only deals with amsterdam or places near. it seems he didn’t get much around.
by far - to get into it profoundly - the best book is from Bilwet, available online in dutch and english. the book is a series of interviews with and accounts written down by people who were there when all happened. vivid, exciting, no bullshit, slammed down how it was. it also deals with delicate subjects as rivalry and right-out war between factions of squatters - the culmination of years of resentment towards eachother deriving from experience and ideology. this book, though, decribes absolutely nothing of the musical subculture.
but in all of these books – i still have to get my hands on a couple of self-published ones -, there nowhere is a description of the different scenes in the underground. i don’t mean only musically, but also the familiar squat scene and the hardcore activist scene. all were different types of groups and individuals that somehow connected, but also clashed or didn’t even bother with one and other. i spent time in all three and it amazed me sometimes that although they existed right next to eachother, for the most part they consisted of people you would never see somewhere else.
but i’m having a lot of doubts: are those years still interesting, can my experiences in writing add something to the books that are already there? and of course, can i write a good book about it or should i even write it at all? i’m not sure yet, maybe time will solve this matter. for the time being, though, i’ll let it rest although i keep doing research. i definitely think that all isn’t that interesting anymore, at least to me. but the gap i found in literature so far is broad and deep. ex-activists are no writers, they keep shut, they don’t talk about things publicly. problem is: they give it all away to bragging bullshitters, cheap opportunists and moronic novelists.
not that much is a secret anymore, and who cares, one might say. it’s already part of – modern – history. like the member of the Green Party thought too.
provoked eviction of the Mariënburcht squat in the center of Nijmegen, january 19th 1987.
| Posted in Books, Film | 4 Comments »
| Posted in Books, Music | 2 Comments »