Venlo, 27-3-2008

Beste Adri,

Jouw voornemen een roman te wijden aan ‘de zaak Louis Sévèke’, en vooral de zorgvuldig geplaatste publiciteit van de laatste tijd in aanloop naar de publicatie, heeft mij - moet ik bekennen – een zeer onbehagelijk gevoel gegeven. De manier waarop jij deze ‘zaak’ naar jou toe trekt, - natuurlijk erop gericht om het boek te promoten met een, mag ik wel zeggen, vrij doorzichtige en valse bescheidenheid - noodzaakt mij tegengas te geven.

Het optreden bij Pauw en Witteman van 7 maart j.l. was voor mij de druppel Adri; wat een schertsvertoning. Alsof jij niet weet dat als jij je laat rondleiden door twee journalisten in Nijmegen, dat de volgende dag in de krant staat en de verdere pers gelijk bij jou aan de telefoon hangt. Wat een gespeelde onschuld ten koste van de persoon waar het eigenlijk allemaal om gaat!

Natuurlijk is het een spel van jou en je uitgever (het boek moet natuurlijk een succes worden), maar om telkens weer de naam van Louis te horen die ver boven jou uitsteekt, zelfs nu nog, dat steekt. En als dit al wrevel bij mij opwekt terwijl ik al jaren geleden uit de kraak en actiewereld ben gestapt, dan moet er toch veel meer dwars zitten bij personen die dichter bij Louis stonden, denk ik dan. Maar het is aan hen daar ruchtbaarheid aan te geven of niet.

De fascinatie voor deze bizarre zaak – de gemeenschappelijke achtergrond van beiden en Marcel’s motieven, schijnbaar komende uit het niets na zoveel jaren - die snap ik wel. Ik deel het zelfs met je en kan mij ook gedeeltelijk verplaatsen in Marcel’s ontwikkeling in deze. Maar de manier waarop jij als buitenstaander hiermee omgaat, getuigt van een wel erg arrogante opstelling, ook al probeer je het zo bescheiden mogelijk aan het publiek te verkopen. Dat je durft te beweren het boek te schrijven opdat dit niet vergeten mag worden: ammehoela Adri! Zoveel morele autoriteit dicht ik jou helemaal niet toe.

Je boek zal straks zeker met lovende recensies worden overladen, en op de nodige long- en shortlist terecht komen, daar ben ik nu al van overtuigd. Ik vraag mij alleen af wat Louis zijn gedachtegoed - waarvoor hij jarenlang zijn nek heeft uitgestoken - daarmee opschiet. Een roman blijft maar een roman, wat voor intellectueel verhaal je er ook aan ophangt. De rauwe feiten alleen al zijn absurd genoeg, laat staan dat ze ook nog eens naar de hand worden gezet van een schrijver. Het blijft namelijk uiteindelijk wel hangen bij het grote publiek; die nieuw gecreëerde en gedeformeerde werkelijkheid. Want hoe groter het succes en de PR machine erachter, hoe meer dat publiek het straks ook als een gebeurtenis zal zien. Ook in latere tijden.

Ik zou goed nadenken hoe dit boek in te vullen Adri, misschien heb je dat zelfs al gedaan. En nee, ben maar niet bang, dit is geen oproep tot censuur of poging daartoe. Ik zal niet meedoen aan die hedendaagse hype. Dit gaat zich om de erfenis van Louis die nog steeds concreet en alom tegenwoordig is, nu meer dan ooit, en waarvan hij één van de weinigen was die durfde dat structureel aan te kaarten: de smerige wereld van de geheime diensten. Ik zou zeggen, duik daar eens in. Steek je nek zelf eens uit. Louis - en waar hij voor stond - verdient beter.