Kijk, blind zijn, oké, daar kun je niets aan doen. Doof zijn ook niet, maar als je teveel bewust je buurman in z’n achterzak hebt staan pissen, is er geen excuus meer. En dat is nu precies wat er al tijden aan de hand is. Maar iedereen houdt wijselijk zijn bek dicht en durft niet het spiegeltje op te pakken. Angst, zelfangst. Angst voor de schaamte erna, het eigen gedrag naar de ander confronteren.
We worden weer dichtgegooid met subsidies, regels en wetten. Want iemand moet toch straks met de credits weglopen, is het niet? En dat zal niet het voetvolk zijn, zoals al zo vaak is gebeurd. Dat worden de rapportschrijvers en de subsidieverstrekkers. Want hoe hoger op de ladder, hoe hoger de verzuringsgraad. Cultuurgewoonte, zullen we maar zeggen, en elke cultuur moet je respecteren als dwangmatig opgevoed democraat.
Even kijken, een jaar geleden werd ik nog weleens pissig en vergiste ik me zelfs in mijn leeftijd. Een jaar van radiostilste verder denk ik alleen maar: fuck, waar zijn mijn handleidingen voor homemade explosieven? Thank God en Al-Qaida voor het internet! Want die laatsten zijn tenminste nog inventief!
Nu snap ik ook waarom de hoeren op de Hogeweg weg moesten: dat was concurrentievervalsing. Open en bloot kun je niets meer verbergen - ik blijf erbij dat er geen geheimen zijn in het leven en er dus niets te verbergen valt; het is alleen maar ballast. Maar als je onderhands alles lekker kunt bekonkelen en het via wegstrepen met een gesloten knip kan gaan, kun je ook nog eens een hogere prijs bedingen. Marktwerking werkt langzamer op kantoor dan op straat, maar onder de streep levert het uiteindelijk meer op. En je sluit om 5 uur de deur of hebt vrijdagmiddag nog een lekkere ADV. Dat was mij helemaal ontschoten dat dat nog bestond toen ik laatst de woningstichting belde en het antwoord apparaat eraan kreeg. Een paar dagen later lukte het mij wel. Maar toen kreeg ik zo’n ongeïnteresseerd viswijf eraan dat ik dacht: Je zal maar zo met je cliënten omspringen bij een ander bedrijf, want zo noemt men je zelfs bij het CAD en het RIAGG tegenwoordig. Het staat goed, het klinkt goed, maar voor de rest? Ojee!
Betuttelen, dat goed met je voor hebben tot in detail op papier. Jaja, men heeft het bijna tot kunst verheven. Zou dat geen projectje waard zijn? Totdat ze je informeren wat er allemaal veranderd aan de hele opzet en je denkt: pleur maar op, ik zoek het zelf wel uit. Wat dat betreft heb ik wel veel geleerd van al die klote baantjes en hoe men in commerciële bedrijven met elkaar omgaat. Een deal? Oké. Zo en zo. Maar als dan even later blijkt dat de hele opzet wordt veranderd en de prijzen ook niet meer kloppen, dan zeg je gewoon: de pinga! Heeft de gek weer aan het lijntje gehangen!
Waar hebben we het eigenlijk over? Oja, een Venlose cultuurwijk die waarschijnlijk koste wat kost gerealiseerd moet worden. Want het staat al op papier, de plannen zijn er, de subsidies ook. Alleen morren de mensen waar het eigenlijk om gaat, want die werden niet geïnformeerd met alle veranderingen ten opzichte van de oorspronkelijke opzet.
En we zijn alweer een jaar verder! Leve de pensioen gedachte! Huur nog wat adviesbureaus in. Druk nog wat rapporten en laat er nog wat commissie vergaderingen overheen gaan. Dan kan tegen die tijd de eerste huurder weer op straat worden gezet.
Waar is de vrije gedachte, de spontaniteit waar ik het vorig jaar nog over had? Waar is het begrip voor hoe zoiets werkt bij kunstenaars en creatievelingen?
Geef de mensen een plek en laat ze aankloten, dat gaat allemaal vanzelf en werkt ook nog eens als een magneet. Het is namelijk een natuurlijk proces, maar je moet het wel willen zien en kunnen begrijpen.
Kijk, als men het in Venlo over cultuur heeft, dan gaat dat meestal over feesten en zuipen. Zolang men zich maar vermaakt. Maar alles wat niet zo in dat straatje past wordt gelijk afgedaan als niet passend, of nog beter - waar men in Venlo erg goed in is - genegeerd. Zolang je maar positief en trots bent op je stad, dan scoor je altijd wel. Ben ik effe blij dat ik uit Blerick kom, hoef ik mij daar tenminste niet voor te verantwoorden.
Wat dat betreft ben ik in elk geval hoopvol dat mijn mening gedeeld wordt, van wat ik zo hier en daar in de wandelgangen hoor. Zelfs bij nieuw bloed. Maar ik zal geen namen noemen, zo tactisch ben ik ondertussen wel geëvolueerd.
De Ouverture was ook weer zo’n geweldig cultuurevenement voor de middenstand. Alleen jammer dat de projecten in Q4 ( ojee!... ) zo weinig volk trokken en de regenten ook weer heel snel waren verdwenen. Zwetend en puffend trok men toch maar even niemandsland in. Wat je niet allemaal voor je poen over moet hebben! Die hoorden natuurlijk ook liever niet de opmerkingen bij de oude foto’s van het gebied. Ik kan me nog goed de Pius en het oude Kantongerecht herinneren. Vond het toen al jammer van de sloop. Maar het draait allemaal om visie hè? Als je dat niet hebt... Spiegeltje, spiegeltje… Alsjeblieft zeg!
Even kijken, moet ik nog meer kwijt? Nee, ik ben wel klaar nu. Afzijdig houden lijkt mij het verstandigste. Want een verzuurde put zal je toch eerst moeten afgraven voordat er iets moois kan groeien. Maar goed dat de wereld niet bij de gemeente grens ophoudt…
September 2005