De Kulturkammer van Venlo houdt kantoor in hartje stad. Dat daarvoor een Jazz café is gekozen is mij een raadsel daar deze muziekstroming toch bij decreet als ‘entartet’ is verklaard. Maar ja, al doende leert men zullen we maar zeggen. Beter zou zijn geweest een statig pand als het voormalig Goltziusmuseum, maar ik denk dat onze stamtafelgasten te bang waren dat de hemel letterlijk op hun hoofden zou neerdalen, gegeven de erbarmelijke staat er van. Geheel in Venlose traditie om erfgoed te laten wegrotten als het - nog - niet aan projectontwikkelaars verkwanseld kan worden. Bewoning is natuurlijk een prima zaak, maar al rondkijkende in die schitterende ruimten vond ik het doodzonde dat men er dus geheel niets mag ondernemen. Geen theater, geen exposities etc. Erg vreemd toch voor een gemeente die graag wat meer cultuurleven in de stad wil pompen. Schijnbaar mag dat alleen maar met subsidie en bij kwartaalrapportages. Spontaniteit is toch altijd wel een belangrijk element geweest in kunstzinnige kringen. Met teveel regeltjes dreig je dat weer de strot af te knijpen zoals al zovaak is gebeurd hier. Ik zou zeggen, haal K’93 naar Q4 als men zich kan herinneren wat dat ook alweer was.

Het monument insigne is zelfs vakkundig verwijderd bij het Goltzius, en zolang het die status niet heeft kun je het dus verantwoord laten verpauperen is de wijsheid van tegenwoordig. Dat men een bunkertoren op de hei die wel op de monumentenlijst staat mag voorzien van duizenden Hilti-littekens mag daar verder ook niets aan afdoen. Mijn oplossing: maak van het Goltzius een overdekte klimtoren en herstel de bunker op de hei in zijn oude glorie. Compleet met landingsstrip bedoel ik dan. Beman de zweefvliegers met geleide raketten en laat deze los de volgende keer er weer een troepentransport richting Rotterdam gaat voor verscheping. Neem het rangeerterrein als target dan kan dat gelijk daarna ook bij investeerders worden gedumpt.

Af en toe verlang ik wel terug naar de mid-jaren ’80 toen de RAF tech-commando’s nog strafexpedities uitvoerden. Daar waren unsere genossen namelijk erg goed in. Wel met behulp van wat Oost-Duitse kennis en training bleek achteraf, maar goed, dat mocht de pret niet drukken. In elk geval was er een tegenmacht, hoe klein dan ook, die bij doorgeschoten arrogante politiek er voor zorgde dat de verantwoordelijken ook altijd ter verantwoording werden geroepen. Door dit ontstane vacuüm kan men vandaag de dag gerust weer de ene na de andere oorlog beginnen, ver weg van eigen economische zorgen, zonder politieke of zelfs terminale consequenties van eigen bodem opererende anti-imperialistische groepen. Die zijn inmiddels vervangen door import zelfmoordcommando’s uit oosterse regionen, die in elk geval meer eergevoel en opoffering tentoon spreiden dan welke westerse levensbeschouwing dan ook. Jammer is wel dat deze fundamentalisten het verschil niet zien tussen politici en forensen. Een beetje meer nauwkeurigheid zou niet schadelijk zijn voor hun algemeen begrip. Maar hier hangt men liever aan de bar en zuipt men zich langzaam maar zeker de hersencellen weg. Bijna alles wordt wel goed gevonden dan wel bij voorbaat geaccepteerd als een vaststaand gegeven. Ik heb het er wel eens over met tijdgenoten. Wie gaat tegenwoordig nog de straat op? De Verloren Zielen Parade. Geen mooi motto voor de komende optocht?

Ik blijf mij toch elke keer weer verbazen als wéér een naïviteit van mij de das wordt omgedaan bij welke gelegenheid dan ook. Al is het bij de mediacensuur die dus na 20 jaar hier nog steeds blijkt te bestaan. Vreemd genoeg wordt ik daar soms zelf op gewezen door andere personen, dus die paranoïa van mij valt wel mee. In jaarboeken vindt je niets terug over de Martinusstraat of de O.O.C. perikelen van de jaren tachtig terwijl daar dozen vol over zijn geschreven. Lokale politiek kan alleen al door in die archieven te duiken zich vele vergaderingen besparen hoe men het in elk geval niet moet aanpakken voor de toekomst. Die massa’s papieren moet ik toch een keer zien kwijt te raken, want ballast, dat is niets voor mij.

Bij een overzicht van twintig jaar Omroep Venlo vergeet men gemakshalve een legendarische inbraak tijdens een uitzending die zelfs landelijke aandacht kreeg, en zelfs uniek bleek te zijn in de vaderlandse mediageschiedenis. Is dit nu subjectieve journalistiek of gewoon amateuristisch geknoei op dorpsniveau? Gewoon weglaten wat niet in je straatje past. Zo bereik je vanzelf wel een overwinning. Zo kun je natuurlijk achteraf elke oorlog wel goedpraten. 'Sorry,' zit er zelfs tegenwoordig niet meer in, ook al bombardeer je duizenden van niets wetende zielen naar de andere kant van de wereld voor persoonlijke roem. Geschiedvervalsing is daar een onderdeel van, en dat gaat makkelijker als de ene helft van de betrokkenen onder de grond ligt of in de isoleercel zit, en de andere helft is weggetrokken en het geen klote meer interesseert. De mechanismen zijn altijd hetzelfde. Zo kun je als Parkopzichter ook makkelijker met de credits weglopen natuurlijk.

Als je maar de ingangen kent, blijkt dus eigenlijk. Of zoals Hans mij vertelde: “Ons kent ons.”
“Dus het gaat niet om wat je bent en wat je doet?” Weer een naïviteit die om zeep wordt geholpen. Idealisme is op mijn zevenendertigste nog steeds een sluimerend iets, ik zou mij bijna moeten schamen heb ik de indruk. “Zo werkt het niet”, zegt Hans. “Maar zo hoort het wel te werken”, is mijn redenering dan.

Dat krijg je als overbetaalde dorpsfiguren zich uitroepen tot Kulturpausen en bij gebrek aan beter voor vol worden aangezien. Rome heeft ook nooit de waarheid in pacht gehad, en Gott Mit Uns is geen verbasterd Engels. Al netwerkend hoor je gewoon aan de stamtafel te zitten en opdrachten toegeschoven te krijgen, net als bij de bouwfraude. Ik zei al, mechanismen zijn altijd hetzelfde. Daarom beschouw ik Birkenau ook als het fundament van de moderne naoorlogse maatschappij. De eerste keer dat ik daar rondliep voelde ik mij helemaal vollopen met energie, het voelde bijna als een thuiskomen. Want zeg nu zelf: zelfs als je iemand opstookt, zal er altijd waar dan ook iets van die persoon blijven rondhangen. Laat staan als dat er honderdduizenden op één plek zijn. Nooit opgevallen?  

Augustus 2004