Ik sta alleen en ik wil niet praten. Ik wil niet verklaren. De uitleg en hun begrip kunnen me gestolen worden. Ik wil mijn rust. Ik doe mijn ding en verder wil ik met niemand wat te maken hebben. Flikker maar allemaal op! Ik ben het moe mensen op hun verantwoordelijkheid te wijzen, of de aanzet ertoe te geven. Bekijk het allemaal zelf maar. Gaat het fout dan zijn jullie zelf schuld. Ik ga me niet meer schuldig voelen over iets wat me niet persoonlijk raakt. Ik ben het moe slachtoffer te spelen. Tijd dat andere mensen zich profileren. Gebeurt dat niet, dan niet. Ik ga niet meer waarschuwen. Maak maar kapot! Blaas maar op! Schiet maar omver! Zet de fik er maar in, allemaal prima! Van op afstand zal ik mijn kick er ook wel uithalen, maar niet meer op deze manier. Geen gezeik meer aan mijn kop, ik ben het kotsmoe. Ik ben niet meer de helpende hand. Ik ben mijn eigen. Mijn eigen wapen, mijn eigen verdediging, mijn eigen vergelding. Mijn eigen zaak. Kut aan de historie. Kut aan de geschiedenis. De overwinning of de dood! Ik pis erop.

Wat ik denk? Wat ik er van vind? Oké, ik zal je zeggen wat ik denk. Over 10 jaar burgeroorlog! Zeker weten! Alles en iedereen! Ik geloof er geen klote van en deze keer eens goed. Voorgoed! Deze keer schrijven we voorgoed geschiedenis. Mensen willen helemaal niet leren. Sommige mensen veranderen gewoon niet. Situaties en problemen zullen zich altijd voor blijven doen. Of je dat op de koop toeneemt of erop inhaakt boeit niet. Het gaat erom dat je in je eigen leven de zaak op een rijtje zet en ermee omgaat, wars van alle stromingen, ontwikkelingen en trends. Afkerig van alle meningen.

Ik krijg braakneigingen van mensen die willen. Willen alsof hun leven er vanaf hangt. Willen zien, willen weten, willen horen wat jouw standpunt is. Om te kotsen! De enige oplossing bij obstakels op je eigen weg is ze uit de weg ruimen. Snel, hard en schoon. Geen medelijden met niemand. Ik steek geen energie in koerswijzigingen. Op de afbraak! De positieve afbraak! Ik wil de fundamenten zien branden! D’r moet gesloopt worden en goed ook! De bloedcellen horen van elkaar geblazen te worden!

Ze zeggen dat alles goed komt maar dat is voor de statistieken. Geen geloof in de legende. Geen geloof in schijn en mythen. Koppen zullen er rollen. Gesloopt moet er worden. En ik zal voor me uitkijken en niets zeggen.


Hé mannetje!
Klein mannetje!...
Waar ga je heen?
Weet je waar je heen gaat?
De zon tegemoet
Brand gaten in me
Brand littekens in me
Ze doen me niets
De kerk is mijn richtlijn
Hoe zou het zijn 100 jaar geleden?
Vlakte
Uitgestrekte vlakte
De eeuwige rust
De doden gaan
In pracht en praal
En de achtervolgers pronken
In gestadige pas
En strak gelid
De doden achterna
Dezelfde weg
Alsof ze willen inhalen
Maar het niet doen
Uit dwangmatig respect
Ze gaan dezelfde weg
Allemaal
De doden achterna
Hé mannetje!
Klein mannetje!...
Welke weg ga je op?
Ga je dezelfde weg?
Welke kant ga je op?


Vlieg vogel vlieg!
Vlug!
Laat de wind zingen
En de bladeren vallen
Maak de regen lang
En de wolken donker
Ik heb vandaag tegen niemand
Hallo gezegd
Voor zij is de enige reden
Klagen heeft geen zin
Hou beter je mond
En doe er wat aan
Zie de bomen zwiepen en zwaaien
Voor zij maakt kapot
Wat haar toebehoort
De tijd
Is er altijd
Voor wij
Scheppen de voorwaarden
Hou het in je hand
Bescherm het goed
Hou het in de gaten
Als een klein kostbaar iets
Breekbaar en teder
Ontroerend en lief
Hou je handen hoog in de lucht
Voor de tijd is gekomen
Voor het openen en laten gaan
Voor niet eeuwig
Is de dag van vandaag
Vlieg vogel vlieg!
Vlieg vlug!


Het wordt je allemaal aangepraat. Waarden en normen zijn er voor de meerderheid, de autoriteit. Zij die denken dat ze legitiem zijn en zelf niet weten dat het henzelf is aangepraat. Niets is waar. Er bestaan geen richtlijnen. Er zijn geen pijlers waar men op kan bouwen. Alles vervalt weer in zijn eigen wereld. Alles stort weer in elkaar in zijn eigen cirkel. De muren die je zelf optrekt, zijn niets anders dan doorzichtige façades van onmacht. Het radarwerk is er één van vernuft en verdwaling, intuïtie en illusie. Er is geen structuur. Eindeloos. Er is geen bescherming van woorden en papier. Er is geen recht. Plichten zijn die, die je jezelf oplegt. Je kunt het draaien zoals je wil, je kunt het uitleggen zoals je wil. Er is geen waarheid.

Ze kijkt mij soms aan alsof ze niets gelooft, er helemaal niets van gelooft. Nergens van. Ze blijft maar kijken en ik begin me dan dingen af te vragen. Erg gelukkig komt ze dan niet over. Ze verroert geen lip. Af en toe knipperen haar ogen of flitsen haar pupillen naar d’r ooghoeken. Ze kijkt als een ongelovige, alsof ik haar niets doe, ik haar niet raak. Alsof ik onzin sta uit te kramen en zij zich afvraagt wat ik eigenlijk moet. Ze is niet erg gelukkig, bij tijd en wijle… Iets in haar is gebroken. Ze zegt ook steeds dat ik te goed voor haar ben. Ik snap dat niet. Te goed kan ik niet zijn. Nooit. Op zo’n momenten weet ik eigenlijk niet wat ik met haar aan moet. Ze laat dan ook verder niets blijken. Ik pak haar vast en schudt haar door elkaar, pak haar in mijn armen. Ze laat gewillig haar hoofd op mijn schouders rusten. Ze zegt niets. Ze kijkt als een ongelovige.


all rights reserved © der peter


Aantekeningen van een Stier - 192 pagina's, harde kaft buckram, hand gebonden. Zeven originele acryl tekeningen en twee aquarellen mee ingebonden. Oplage: 150 exemplaren, genummerd en gesigneerd. Prijs: € 43,- exclusief verzending. E-mail: obrasdelalma@yahoo.es